همه احتمالات درباره از بین رفتن دنیا را بشناسید

همه احتمالات درباره از بین رفتن دنیا را بشناسید

پایان دنیا چیزی است که همه ما حداقل یکبار در طول عمر خود به آن فکر کرده ایم. به راستی چه اتفاقاتی می تواند دنیا را به پایان خود برساند؟ بعد از انتخاب ترامپ به عنوان رئیس جمهر آمریکا شاید خیلی ها به فکر آخر دنیا افتاده باشند! پایان دنیا واقعا موضوع جذابی است و مقاله ای که در ادامه خواهید خواند به روش های از بین رفتن دنیا اشاره دارد.همه احتمالات درباره از بین رفتن دنیا را بشناسید

همه احتمالات درباره از بین رفتن دنیا را بشناسید

 

زندگی روی زمین جریان دارد و دلیلش هم تعادل و توازنی است که در مدار زمین جریان دارد ( بر هم خوردن این تعادل برابر است با پایان ما ). جو ، مجاورتمان با خورشید و خیلی چیزهای دیگر نه تنها باعث زنده ماندن موجودات روی این کره خاکی شده بلکه به رشدشان هم کمک می کند.

 

همه این چیزها دست در دست هم داده تا من و شما بدون اینکه متوجه این معجزه باشیم با خیال راحت در اداره روی صندلی هایمان بنشینیم یا در خیابان ها قدم بزنیم. اما همه چیزهای خوب روزی به پایان می رسند.

مثلا شاید به این شکل!

روزی زمین با هر آنچه رویش زندگی می کند نامهربان می شود.

 

زندگی روی این سیاره از بیلیون ها سال پیش تا کنون بی وقفه ادامه داشته. اما بسته به فراز و نشیب های فیزیک نجومی پایان دنیا می تواند همین فردا یا هر موقع دیگری اتفاق بیفتد.بیایید با هم ببینیم دانشمندان معتقدند زمین به چه روش هایی ممکن است از بین برود:

 

۱- ممکن است هسته مذاب زمین سرد شود

سپر مغناطیسی محافظی زمین را احاطه کرده که مگنتوسفر نام دارد.

این میدان با چرخش زمین تولید می شود. چرخ لایه ای ضخیم از آهن مایع و نیکل ( هسته بیرونی ) اطراف توپ فلزی جامد ( هسته درونی ) دینام الکتریکی غول پیکر می س

 

ازد.

مگنتوسفر ذرات پر انرژی که از خورشید بیرون می آید را منحرف می کند. زمانی که این ذرات به سپر زمین برخورد می کنند شکل و سایزشان تغییر می کند.

نتیجه برخورد طوفانی این ذرات به آسمان زمین می تواند باعث به وجود آمدن شفق هایی زیبا شود و البته گاهی هم طوفان های مغناطیسی مخرب.

اما اگر هسته بدن سرد شود، مگنتوسفر را از دست می دهیم. این یعنی دیگر در برابر طوفان های خورشیدی محافظی نداریم که می تواند به آرامی جو ما را در فضا پخش کند.

مریخ – زمانی سرشار از آب و جوی ضخیم بود – بیلیون ها سال پیش به چنین سرنوشتی دچار شد، در نتیجه اکسیژنی در آن یافت نمی شود و تا آنجا که ما می دانیم موجود زنده ای هم در آن نیست.

۲- خورشید ممکن است شروع به از بین رفتن کند

خورشید و موقعیت ما که به آن وابسته است، ممکن است بزرگترین بخش از وجود شکننده ما باشد.

اما خورشید هم یک ستاره است ممکن است روزی بمیرد.در حال حاضر زمین در میانه عمر خود است. به صورت پیوسته هیدروژن را از طریق همجوشی به هلیم تبدیل می کند.

این روند قرار نیست تا پایان ادامه پیدا کند، بیلیون ها سال دیگر هیدروژن خورشید رو به اتمام می رود و شروع به آمیخته کردن هلیم می کند.

این واکنش بسیار نیرومند تر است و لایه های خورشید را به بیرون پرتاب می کند و ممکن است شروع به کشیدن زمین به طرف خورشید بکند.

اگر چنین اتفاقی بیفتد ابتدا سوزانده و سپس بخار می شویم.

این اتفاق یا انبساط خورشید ممکن است باعث خارج شدن زمین از مدار شود. زمین یخ می زند و می میرد و مانند سیاره ای سرکش و بی افسار دستخوش هر پیشامدی می شود.

۳- ممکن است زمین به مداری کشنده کشیده شود

صحبت از سیاره های سرکش شد، دنیاها معمولا در حال شکل گیری از سیستم های خورشیدی خود خارج می شوند.

بر اساس شبیه سازی های اخیر، از هر ۱۰۰٫۰۰۰ ستاره در راه شیری ممکن است یکی سیاره ای سرگردان باشد.

یکی از این سیارات سرگردان ممکن است به سمت منظومه شمسی کشیده شود، و زمین را از مداری که در آن قرار دارد منحرف کند.

اگر این سیار به اندازه کافی بزرگ باشد و بیش از حد نیز نزدیک شود ممکن است ما را به کلی از مدار خارج کند ( و یا باعث شود به سیارات نزدیکمان مانند زهره یا عطارد برخورد کنیم ).

از آنجا که زمین نیز تبدیل به یک سیاره سرگردان می شود ممکن است به توپی یخی تغییر شکل دهیم. در این بین پرتاب های گرانشی قابل توجه می توانند فصول شدید و مرگباری بسازند. بعنی فصل هایی بسیار بسیار سرد و فصل هایی به شدت گرم و سوزاننده.

 

۴- سیاره ای سرگردان ممکن است با زمین برخورد کند

 

اگر هم برخورد نکند ممکن است از نزدیکی زمین عبور کند و در مدار زمین اختلال ایجاد کند. یک سیاره سرگردان ممکن است برخورد مستقیم هم داشته باشد که نتایجش فاجعه بار است.

ممکن نیست این اتفاق بی سابقه باشد. ۴٫۵ بیلیون سال پیش سیاره ای کوچک به

 

 

سیاره ای بزرگتر از خود در منظومه شمسی برخورد می کند – در نتیجه زمین و قمر هایش شکل گرفتند.

یک برخورد جدید ممکن است به طور مشابه باقی مانده ها را به سراسر منظومه شمسی بفرستد و زمین را ۱۰۰ درصد ذوب کند. و در حالی که ممکن است نهایتا یک سیاره جدید شکل بگیرد و سرد شود، بر سر اینکه قابل سکونت خواهد بود یا خیر شک و گمان است.

سایت بدونیم

ربات ۶ پا مخصوص عملیات نجات +عکس

ربات ۶ پا مخصوص عملیات نجات,محققان به منظور تسهیل عملیات نجات، با مواد زائد یک ربات ۶ پا شبیه به عنکبوت ساخته‌اند.

آخرین کار محققان دانشگاه Carnegie Mellon یک ربات 6 پا به نام Snake Monster است که شبیه به یک عنکبوت با ساختاری مدولار طراحی شده است؛ این ربات با مواد زائد و به منظور تسهیل عملیات نجات ساخته شده است.

این ربات بسیار چالاک و انعطاف پذیر است و در زمین‌های ناهموار قادر به حرکت است، ضمن اینکه قادر به مقاومت در برابر فشار است و دارای ویژگی‌های تثبیت کننده برای جلوگیری از افتادن است، از سویی به راحتی برنامه‌ریزی می‌شود و چند نوع تنظیمات دارد.

حقایق عجیب و جالب درباره زمان در جهان

حقایق عجیب و جالب درباره زمان

زمان همیشه مورد توجه دانشمندان بوده است و درباره آن بحث های بسیاری شده است و مشهورترین نظرات معادله نسبیتاینشتین درباره زمان است. تا به امروز فرضیه‌های علمی مختلف مطرح شده در ارتباط با عنصر زمان نادیده گرفته شده‌اند. اما به راستی آیا می‌توانید زمان را در یک جمله تعریف کنید؟حقایق عجیب و جالب درباره زمان

حقایق عجیب و جالب درباره زمان

 

آیا این واژه در پیدایش جهان کنونی ما نقش داشته است؟ با ما همسفر شوید تا به دنیای پر رمز و راز فیزیک وارد شویم و مشاهده کنیم آیا این یک واژه ساختگی است یا واقعا وجود دارد.زمان، عنصری است که به کسب‌وکارها اجازه می‌دهد، پول بیشتری به دست آوردند. دانشمندان آن‌را با دقت هر چه تمام‌تر اندازه‌گیری می‌کنند.

 

در همین ارتباط در سال 2013، پژوهش‌گران ایالات متحده موفق به طراحی یک ساعت اتمی شدند که دقیق‌ترین ابزاری است که زمان را نشان می‌دهد.

 

بهراستی معنای زمان چیست؟

در حالی که همه ما با این واژه به خوبی آشنایی هستیم، اما توصیف‌ناپذیری آن باعث شده است تا بزرگ‌ترین متفکران را به مبارزه بطلبد. نزدیک به 1600 سال پیش فیلسوف شهر هیپو، آگوستین جمله‌ای را در ارتباط با زمان نقل کرد که هنوز هم از اعترافات طنین‌انداز بشریت به شمار می‌رود.

او می‌گوید: «اگر هیچ‌کس درباره این موجودیت از من سوال نکند، من می‌دانم آن چیست. اما اگر در نظر داشته باشم این موجودیت را برای فردی توضیح دهم نمی‌دانم باید چه بگویم.»فیزیک‌دان برجسته نظری لی اسمولین بر این باور است که زمان همچنان معمای مجهول بر جا مانده از عهد باستان است. او در این ارتباط می‌گوید: «درک ماهیت زمان، مهم‌ترین چالش پیش روی علم است.»

اسمولین بنیان‌گذار موسسه فیزیک نظری پریمتر در شهر انتاریو کانادا و یکی از برجسته‌ترین فیزیک‌دانان جهان در زمینه مطرح کردن پرسش‌های بنیادی فیزیک است. اسمولین وقت بسیار زیادی را پیرامون پرسش‌های عمیق سپری کرده است و بر این باور است که زمان با اهمیت‌ترین موضوعی است که باید مورد بررسی قرار گیرد.

اسمولین می‌گوید: «زمان کلید اصلی موفقیت ما و تلاش ما برای درک هستی و شناخت خود است.»برای بیشتر مردم، زمان به مثابه شکوفه‌ای است که توسط باد حرکت می‌کند. به دلیل این‌که تمامی اشکال هستی از انفجار بیگ‌بنگ گرفته تا کباب جمعه شب به زمان وابسته هستند.

آیا این مفهوم به اندازه کافی روشن نیست تا به‌طور جدی مورد بررسی قرار گیرد؟ آیا بهتر نبود، دانشمندان در قرون گذشته زمان را طبقه‌بندی می‌کردند؟

فیزیک بی‌انتها است

خود را برای یک شوک بزرگ آماده کنید. سرانجام گروهی از دانشمندان تصمیم گرفتند به میدان مبارزه عملی با این واژه وارد شوند، اما ماحصل نبرد آن‌ها یک نتیجه حیرت‌انگیز را به همراه داشت. دانشمندان سرانجام مصمم شدند که با ارائه موفق‌ترین نظریه‌های فیزیک ثابت کنند، چیزی به نام زمان به هیچ عنوان وجود ندارد!

با این حال، اسمولین خبرهای جدیدی را برای این گروه از دانشمندان به همراه آورد. او فکر می‌کند، این گروه از دانشمندان به دلیل ترکیب باورهای عمیق و ریاضیات مبهم، موجودیت زمان را از دست داده‌اند. او در کتاب بحث‌برانگیز خود تولد دوباره زمان (Time Reborn) به ذکر خطراتی پرداخته است

که به واسطه پافشاری بر این فرضیه نابخردانه و عدم پذیرش زمان به عنوان یک ماهیت بنیادی، ممکن است همه چیز را دست‌خوش تغییرات غیرقابل پیش‌بینی کند.

اگر او درست بگوید، آن‌گاه زمان به جای آن‌که یک موجودیت بی ربط تلقی شود، تبدیل به عاملی خواهد شد که توضیح می‌دهد جهان هستی چگونه کار می‌کند و حتا مسئول بسیاری از اتفاقاتی خواهد بود که پیرامون ما در جریان است. او درباره ماهیت زمان می‌گوید: «حتا فکر کردن درباره این‌که وضعیت علمی زمان یک توهم است،

خطرناک است. من نمی‌گویم قوانین اشتباه هستند، بلکه می‌گویم دانشمندان خاستگاه واقعی را به درستی درک نکرده‌اند. بر مبنای دیدگاه استاندارد، هر اتفاقی در جهان بر مبنای قوانینی رخ می‌دهد. قوانین مطلق هستند. آن‌ها با گذر زمان دست‌خوش تغییر نمی‌شوند. این همان ویژگی است که به قوانین قدرت می‌دهد

به پیش‌بینی آینده بپردازند. به‌طور مثال، موقعیت فعلی زمان را به درون قانون گرانش ببرید. آن‌گاه این قانون مکان بسیار دقیق زمین را در یک میلیون سال آینده به شما خواهد گفت. در حالی که به نظر می‌رسد، قوانین این قابلیت را دارند تا ماهیت واقعی زمان را به ما نشان دهند، آن‌ها پیشنهاد می‌کنند

گردش زمان تنها یک توهم مناسب است که می‌توان آن‌را با محاسبات دیگری جایگزین کرد. زمان تنها یک ترفند است که به معادلات کمک می‌کنند پاسخ درستی ارائه کنند.»

نزدیک به 300 سال پیش، اسحاق نیوتن سعی کرد قانون گرانش خود را در مقیاس کل هستی بسط دهد. اما قانون او نتوانست به معمای زمان پاسخ دهد. یک قرن پیش، آلبرت انیشتن، نظریه نسبیت عام را برای جهان هستی مطرح کرد. اما این فرضیه هم در این راه موفقیت‌آمیز نبود.

معمای کوانتوم

در نیمه سال 1960، نظریه‌پرداز امریکایی، جان ویلر و دستیارش باریس دویت، کنجکاو شدند تا نظریه کوانتوم را در مورد کیهان مورد استفاده قرار داده و نتایجی که بر مبنای این نظریه به دست می‌آید را مورد بررسی قرار دهند. ویلر و دویت موفق شدند معادله پیچیده‌ای را بر مبنای نظریه کوانتومی در ارتباط با جهان هستی مطرح کنند.

اما این معادله زمینه‌ساز یک بینش تکان دهنده شد. این معادله در میان تمامی کمیت‌هایی که هر دانشمندی انتظار مشاهده آن را داشت، ناگهان زمان را صفر در نظر گرفت. به‌طوری که t برابر با صفر شد. اسمولین در این ارتباط گفته است: «بنابر فرضیه ویلر-دویت حالت کوانتومی جهان همواره ثابت است. جهان کوانتومی یک جهان بدون تغییر است. به همین سادگی.»

ستاره‌شناسان اصرار دارند بگویند جهان بر اثر انفجار بزرگ آغاز شده و همچنان در حال منبسط‌تر شدن است. ستاره‌ها به‌طور دائمی در حال تولد و مرگ هستند. همراه با خود ما. واضح است در این میان چیزی اشتباه است. بسیاری از نظریه‌پردازان در تلاش برای پیدا کردن راهی هستند

تا مفهومی که ما آن‌را در غالب زمان می‌شناسیم را از دل معادله ویلر-دویت استخراج کنند. اسمولین می‌گوید: «من این نظریه‌ها را بررسی کرده‌ام و بر این باور هستم که هیچ‌کدام کار نمی‌کنند. به نظر من تنها یک بازنگری مجدد توانایی حل بحران زمان را دارد.» اما همه با نظریه اسمولین موافق نیستند

 و اصرار دارند هر چقدر هم که این مسیر ناخوشایند باشد سرانجام با استفاده از معادله ویلر-دویت به حقیقت زمان دست پیدا خواهند کرد. دکتر جولیان باربور، فیزیک‌دان نظری و استاد مدعو دانشگاه آکسفورد، رهبری این جریان را بر عهده دارد. او برای چند دهه معادله ویلر-دویت را مورد بررسی قرار داد و سرانجام در سال 1999 کتاب خود به نام پایانی بر زمان End of Time را منتشر ساخت.

بر خلاف، اسمولین، باربور اصرار دارد که ماهیت معادله ویلر-دویت در ارتباط با زمان را نباید نادیده گرفت. به دلیل این‌که جهان واقعا یک آرایه ایستا از حالاها (nows) است. درست همانند فریم‌های یک حلقه فیلم. همان‌گونه که در تک تک فریم‌های یک فیلم چیزی به نام زمان وجود ندارد، در کل کیهان نیز چیزی به نام زمان وجود نداشته و ما با لحظات حال کیهانی یا کپسول‌های زمانی روبرو هستیم.

آیا سیاهچالهها کلید پاسخدهی به مشکل زمان هستند؟

اسمولین برای پاسخ‌گویی به پرسش زمان به سراغ خواص یکی از فوق‌العاده‌ترین اشیا جهان هستی یعنی سیاه چاله‌ها رفته است. سیاه‌چاله‌ها از فروپاشی ستاره‌های عظیم الجثه به وجود آمده‌اند. به دلیل این‌که میدان گرانشی آن‌ها بسیار قدرتمند است، حتا نور هم توانایی فرار کردن از دست آن‌ها را ندارد.

بر همین اساس سیاه‌چاله‌ها عناصر بدنامی شناخته می‌شوند. اما این‌که چه اتفاقاتی درون آن‌ها رخ می‌دهد بر هیچ‌کس آشکار نیست. نظریه کوانتوم می‌گوید، این احتمال وجود دارد که درون سیاه‌چاله‌ها، سرآغازی بر تولد یک جهان کاملا جدید با قوانین فیزیکی متفاوت باشد. اسمولین اشاره می‌کند

می‌توانیم این موضوع را در جهان خود مورد آزمایش قرار دهیم. قابل استنادترین مدرک وجود خود ما است. سیاه‌چاله‌ها بر اساس فروپاشی ستاره‌های عظیم‌الجثه در انفجارهای ابرنواختر به وجود می‌آیند. همان ستارگانی که کربن، اکسیژن و دیگر عناصر مورد نیاز زندگی ما را تولید می‌کنند.

با توجه به این دیدگاه عدم وجود ستاره غول پیکر به معنای عدم وجود سیاه‌چاله‌ها، عدم وجود هستی و عدم وجود هیچ قانون فیزیکی خواهد بود. در نتیجه ماهیت ما مفهومی بر تکامل جهان هستی است و این تکامل بر اثر گذشت زمان رخ می‌دهد. پس زمان یک موجودیت واقعی است.

مسئله زمان است

به هر حال تنها چیزی که همگان آن‌را قبول دارند این است که زمان یک موجودیت واقعی است و هیچ مخالفتی با استدلال اسمولین در ارتباط با زمان وجود ندارد. اگر اسمولین درست گفته باشد، آن‌گاه جهان ما آخرین دنیایی است که در یک رشته بی پایان قرار دارد. به دیگر بار، زمان یک اتفاق آشکار و مشهود است که توضیح می‌دهد دنیای ما ترکیبی از شرایط مناسب است که به ما اجازه حیات می‌دهد.

این‌که آیا حق با اسمولین است یا این‌که زمان تنها یک توهم است، موضوعی است که فقط زمان می‌تواند به آن پاسخ دهد.

سایت شبکه